” Ne kavgam bitti, Ne sevdam” Sen ki beni yol ortasında yaya bırakan, zırvalama şimdi sevmekten aşktan, kaleme yazdıran ne sensin, nede nefret yada intikam, tek sebep yüreğime serptiğin ayrılık dolusu ilham. Benim tarzım değil yarım kalmak, istemediğim ringe havlu atmak ve isteyerek bir kalp kırmak, yok yere ah almak, birini ağlatmak, yakmak gereksede dünyayı tek bir can uğruna tek düşüncem bir çakmak bulmak. Yok günlerinde akrep oldum, yelkovan oldum, zamanı geçirmek uğruna kendi eksenimde döndüm durdum,bir çok zaman kendimi kızgın bir volkanının ortasında buldum, volkanın korunu yüreğime serptiğin suyla boğdum, bazı zamanlarda bir bakışınla kutuplarda çıplak kalmışçasına dondum, kaybolduğum vadide yolumu bir güneşe sordum bir ateşe, zamanı anlamak için yetermi ki sadece bakmak saate, geçtikçe mevsimden mevsime, uykusuz gözlerim şahit sevgime, özlemime. Tek tabağa iki kaşık, bir cebe iki el, tek bardağa iki dudak anlatmak istediğim birşeyler paylaşmak evet işin özü buydu, paylaşmak. Bıraktım gelsin üzerime 4 koldan hayat, pusuda dursun, sırtımdan vursun her seferinde sadakat, birikiyor içimde bir süvari kılıcında kusulacak kan.

Bu Ahmet blogu babasının malı gibi kullanıyo, anlamadığımız şeyler yazıyo diyenleri duyar gibiyim, cevabım: evet arkadaşım babamın blog’u hatta kendi blogum neyse bide yazının altına güzel bir şarkım var, gelen geçen dinlesin diye değil açıkçası…