İhaneti bilmek yetmiyormuş, ihaneti bilmek hiçmiş. İhaneti hissetmek gerekiyormuş, eline bir terazi bir kefeye aşk diğerine ihanet. Sadece bilirken hatta bundan eminken bile aşk ağır basıyor işte ama birde hissetmek var hiç birşeyi hiç kimseden duymadan hiç birşey görmeden hissetmek var. Hissettim terazinin aşk kefesi hafifledi hafifledi ancak  o zaman mantık ağır bastı mantıksızlık şimdi anlam kazandı mantıksızlığın anlamını şimdi anlayabilmek, değmeyecek bir hayal uğruna ihaneti yutmak ne demek şimdi daha belirgin.Önceden kalbin hükmettiği akıl galip kalbine karşı, bir bakıma kalp işte şimdi yenildi. Kalp daha önce yenilmemişmiydi, evet ama ne farketti gidenler hep aydınlık gelenler hep sisli kalmadımı. Kelimeler gücünü gidenlerden almadımı, gidenler olmasa diğer kalanları kim anlardı? Artık kelimelerin bile üstü kapalı görüyomusun? alınmakta zor anlamakta öyle değilmi? belki böylesi daha hoşuna gider çünkü sen ihanet eden ben anlaşılması güç olan, sen giden ben gizemiyle dokunan. Varlığında rahatsız eden yokluğunda merak ediliyor öylemi? işte bunu ben değil sen bilirsin. Bütün yalanlara mutlaka bir kılıf uyduran, bahanelerine kendini dahi inandıran, arkasında duygular bırakan, harabe misali yıkık, dökük içinden çıkılması zor bir denklem hazırlayan sen.

Selametle…