Halen bakıyorsan arkada kalanın ardından,söz ediyorsan hergün bir muhabbet’te adından,yüzüne bakamasan dahi bekliyorsan, onun için oluyorsan yolundan ve dahi korkuyorsan her dem kendi ruhundan,kurcalıyorsan zihninde kalan geçmişin tortularını, göz yumuyorsan ister istemez bazen hatalara, hataların seni almasından geçmişin tortularından temiz bir sayfa açmasından ve hatta seni o sayfaya çizmesinden korkuyorsan,ki hala bir yanın bir yanına kaş çatıyorsa içini yiyorsa bazen anıların,sende bir şeyler karalamak isteyipte küfrediyorsan geceleri kalemine,her noktanın altında bir kuyruk aramaya başladıysan, ki o kuyruk noktayı virgül yapar,noktalardan bu kadar nefret ediyorsan, virgüle bu kadar ihtiyacın olduğunu hissediyorsan,artık üç nokta yerine virgül kullanmaya başladıysan psikolojik olarak,her gün yeni mesaj varmı merakıyla açıyorsan aynı sayfaları tekrar tekrar,ama artık gittiğini düşünüyorsan,istemiyorsan gitmesini kalemle barıştıysan artık,kelimeler derya olmuş deniz olmuş Çağlamışsa kalemin ucundan,durduramıyorsan alamıyorsan önünü, durduramıyorsan duygularını,öyle bir sel olduysa karşında duranlar, yanında duranlar karşında duranlara yeniliyorsa uzaklarda bir ışıltıda, o ışıltıyı dahi bir sis almışsa,eğer istemiyorsan siste kaybolmak, Tak kanatlarını uç bulutların ardından seni bekleyen güneşe kalp atışlarına dayanarak,tut güneşi,güneşini,senin güneşini, göz yaşlarına bırakarak kendini in yer yüzüne göz yaşının seni götüreceği yere güven.

Yine kaleme gitti elim tek nefeste yazdım birşeyler.

Selametle…