YazOlur.CoM » Benden

İyi Bayramlar Türkiye

AhMeTMnS — Tue, 30 Aug 2011 05:57:59 +0000

Ramazan nedir bilmeden Ramazan Bayramın Kutlu Olsun Türkiye…

Allah nedir çocuklarına anlatmaktan aciz anne ve baba, sizinde bayramınız kutlu olsun…

Ateist olmayı “Marjnal Olmak” olarak kabul eden ergen, sanada iyi bayramlar…

Kendi demokratik bağımsızlığını ilan eden kürt vatan DAŞ seninde Zafer Bayramın kutlu olsun…

Malının kırkta birinden feragat etmekten korkan milyoner, sanada iyi bayramlar…

Yiyecek ekmekten geçmiş, içecek su derdindeki Somali’li din kardeşim mutlu bayramlar…

“Bugün arefe yarın şerefe” deyip, mübarek 11 ayları karşılayan alkolik kardeşim iyi bayramlar…

Şikecisine, Justincisine, şarapçısına, solcusuna, sosyalistine, laikine, kürtüne, türküne, inananına inanmayanına iyi bayramlar Türkiye.

Download audio file (Baris-Manco-Bu-gun-bayram-.mp3)

Erol Köse’nin Sagopa Kajmer’e Yazolur.com Üzerinden Sataşması (Açıklama)

AhMeTMnS — Thu, 28 Jul 2011 16:52:38 +0000

Sevgili Yazolur.Com okuyucuları. Biliyorsunuz ki, 3 seneyi aşkın bir süredir, tarafsız ve özgür biçimde fikirlerimi yazolur.com üzerinden okuyanlarıma aktarmaktayım. 2 Sene önce Sagopa Kajmer’in başından geçen talihsiz bir olay ile ilgili yazdığım bir yazımı, müzik yapımcısı Erol Köse, referans göstererek benim yazım üzerinden Sagopa Kajmer’e saldırmış. Şunu bildirmek isterim ki, o yazıda ben sadece kendi fikirlerimi söyledim. Bildiğim kadarıyla o olay yargıya taşınmıştı ve sonucunu bilmiyorum. Yani şunu belirtmek isterim ki Erol Köse ve Sagopa Kajmer arasında yaşananlar bana göre Erol Köse’nin Ceza ile birlikte yapacağı iş birliği (albüm) öncesi reklam çalışmalarıdır. Yazolur.com dolayısıyla beni hiç bir şekilde ilgilendirmez.

Değerli yazolur.com okuyanları, bu yazıyı yazarak, Erol Köse’nin yapmaya çalıştığı çirkin reklam kampanyası ile, yazolur.com ve benim hiç bir alakam olmadığını sizlere anlatmaya çalıştım. Bugün Ayben tarafından elime bir video daha ulaştı. O videoyuda sizlerle paylaşıyorum. Video’yu izledikten sonra Ayben ve Ceza’nında bu konu ile ilgili olmadığını göreceksiniz. Erol Köşe’nin sadece işkembeden attığını gözlerinizle göreceksiniz. Yazolur.com’u, Ceza’yı ve Ayben’i kaynak göstererek Sagopa Kajmer’e çamur atan Erol Köşe, aslında hepsini kafasından uydurmuş, ve bu yazımda foyası ortaya çıkmıştır. Bence reklam yapacak başka mecralar bulsun. Örneğin bayan sanatçılar bulup, Bodrum’da üstsüz güneşlenirken filan uçan kuş’a yakalatsın.

Bordo Beyaz Bir Rüya…

AhMeTMnS — Tue, 24 May 2011 00:12:26 +0000

Pazar günü gördüğüm bir rüya. Hayal meyal hatırlıyorum, paylaşmazsam içimde kalacak gibi hissediyorum. Gerçekte asla yaşamayacağım şeyleri, çok gerçekçi bir rüyada gördüm. Hatırladığım kadarını sizlerede anlatmak istiyorum. Gece saat 23:30 civarıydı, üzerinde bordo beyaz renkler taşıyan bir kalabalığın içerisine girdim yer sanırım Cumhuriyet Meydanıydı. Etrafıma bakıp olan bitene anlam vermeye çalışıyordum gecenin bu saatinde insanlar neden evlerinde değiller burada ne yapıyorlar acaba? Dahada ilginci sürekli sayıları artıyordu. Sonra üzerime baktım ki, bende Bordo Beyaz formalar içerisindeyim boynumda Bordo Beyaz atkı ve başımda, üzerinde “Şampiyon Bandırmaspor” yazan bir bandana. Evet bende onlardan biriydim ama kimdim? O kalabalıkla birlikte hiç tanımadığım insanlarla sarmaş dolaş olmuş hoplayıp zıplıyor şarkılar söylüyordum. Değişik şarkılar vardı dilimizde, şarkının birinde ” Seninle Ölmeye Geldik Bandırma” diyorduk. Anlam veremiyordum bu kadar insan ve ben neyi ölümüne savunuyorduk, ne için cenk ediyorduk acaba… Aradan 1 saat kadar geçti gece sessizliği şehre iyice çökmüşken içerisinde bulunduğum kalabalık olanca coşkusuyla bekleşiyordu. Bulunduğumuz yere otobüsler gelmeye başladı, insanlar otobüslere binebilmek için birbirleriyle yarışıyor ve bazılarıda insanları otobüslere yerleştirmek için canını dişine takmış çalışıyordu. Bu işlem 2 saatten uzun sürdü, tanımadığım biri ismimi okudu ve sonra yanımdaki arkadaşlarımın ismini. Kendimi bir anda küçük bir otobüsün içerisinde buldum. Çok sürmeden içinde bulunduğum otobüs doldu. Herkeste bir heyecan hakimdi, onlara sormak istedim ama sormadım; arkadaşlar, abilerim, kardeşlerim biz nereye gidiyoruz? Bizi bir araya getiren ne? Gecenin bu vaktinde neden buradayız? Evet sormadım etrafımı izliyordum. Otobüs doldu ve yola koyulduk. Bandırma otogarının arkasında bir yerde, bizden önce gelen otobüslerin yanında durduk. Sanırım gelecek diğer otobüsleri bekliyorduk. Burada 2 buçuk saat bekledik, saat 4 buçuk olmuştu. İnsanlar hala coşkuyla şarkılar söylüyor, herkeste bir heyecan, bir mutluluk ve herkesin aklında soru işaretleri vardı. Gecenin 4 buçuğunda ıssız bi yerde mahşer kalabalığı vardı, neden herkes aynı renklerde giyinmişti? Tekrar otobüslere doluştuk ve yolculuğa devam ettik. Yolculuk sırasında hiç tanımadığım insanlarla samimi birer dost gibi olmuştum. İnanamıyordum, insanlarla kolay kolay iletişim kurmaktan pek hoşlanmayan ben, herkesle dost gibi, abi gibi, kardeş gibi olmuştum ve onlarla aynı renklerde giyinmiştim. Yolculuk devam etti, o kadar uzun sürdü ki yolculuk, bir çok şehirden geçtik ve hala geçiyoruz. Geçtğimiz şehirlerde otobüsün camından çıkıyorum ve şehirdeki insanlara bağırıyorum, sanırım kendilerinden bir adres öğrenmeye çalışıyordum, çünkü her girdiğim şehirde otobüsün camından çıkıp insanlara aynı soruyu sordum. ” Bank Asya ne tarafta acaba” ? Ancak ilginçtir ki hiç kimse bankanın yolunu tarif etmiyor alkışlayıp başarılar diliyordu. Akhisarda, Denizlide, Antalyada ve geçtiğimiz ilçelerde hep aynı soruyu sorup aynı cevabı alıyordum. Bazılarına hiç birşey sormadığım halde hiç tanımadığım şehirlerdeki hiç tanımadığım insanlar başarılar diliyor ve “Şampiyon Bandırma” diye bağırıyorlardı. Sebebini bilmediğim halde gururlanıyordum, tüylerim diken diken oluyordu.Yolda sürekli molalar veriyor ve her durduğumuz yerde şarkılar söylüyorduk. Hiç bilmediğim görmediğim yerlerden geçiyorduk ama yanımızdan geçen arabaların içinde hep tanıdık simalar vardı, selamlaşıyordum. Memleketten yüzlerce kilometre uzakta bu kadar tanıdık insan ne arıyordu? bu arabaların plakarı neden hep 10,5? Yolculuğumuz meydanda buluştuğumuz o andan itibaren yaklaşık 16 saat sürmüştü ve hedefe çok yakın olduğumuzu anlıyordum konuşmalardan, artık geldik diyorlardı. Hedefe giderken son geçtiğimiz yerleşim yeri küçük ve çok şirin bir akdeniz köyü idi. İnsanlar yol kenarına dizilmiş şaşkınlık içerisinde, o daracık yollarda adım adım hareket eden otobüsleri izliyorlardı ve ben yine camdaydım. 60-70 yaşlarında bir amcam yol kenarından “Evladım boşuna gelmeyin sizden önce binlerce araç geçti siz oraya sığmazsınız ” dedi. Herkesi bir panik kapladı. Yolumuza, kenarında dut ve portakal ağaçları bulunan, ince uzun, engebeli bir yolda devam ediyorduk. Yolun sonuna geldiğimizde ise karşımda bir stadyum gördüm, nereye geldiğimi öğrenmeme az kalmıştı. Otobüsten indim geldiğimiz stadyumun önünde binlerce aynı renkte insan vardı. Stadyumun önündeki yazıyı okudum. ” MARDAN STADYUMU ” yazıyordu. Hayır böyle birşey olabilirmiydi? stadyuma gelmiştim ama bir maç için yüzlerce kilometre binlerce kişi ile katedilirmiydi? Hangi aşk insana bunları yaptırabilirdi? yollarda yaşadıklarımıza hangi aşk sebep olabilirdi? Hangi aşk bu kadar güçlü olabilirdi? Ancak gördüklerim gösteriyordu ki, buradaki binlerce insanda benim bigi delicesine aynı şeye aşıktı… BANDIRMASPOR aşkıydı. Şehirlerinin ismini taşıyan bu armaya sevdalıydı buradaki binlerce kişi. Büyük bir sabırsızlıkla bekledik, Mardan Stadının kapısında içeriye girebilmek için. İçeriye girdiğimde gördüğüm manzara bana herşeyi anlatmıştı. Evet bu sadece bir rüyaydı, gördüklerim gerçek olamayacak kadar güzeldi. Gözü yaşlı dua eden bir abla gördüm, yanında çocuğu vardı. Küçük kızını omuzlarında taşıyan bir baba gördüm, bir çok pankart asılmıştı ve dillerde bir slogan yankılanıyordu. “BİZE HERYER BANDIRMA” Bu sadece bir sloganmıydı yani? Oysa yolculuk boyunca gördüklerim beni bu söze inandırmıştı. Tanıdık tanımadık her şehrin insanı “Şampiyon Bandırma” diye bağırıyordu. Herkes trübündeki yerini almıştı ki sahaya futbolcular çıktı ve maç başladı. Maç boyunca delicesine kulakları sağır edecek güçte bağıra bağıra şarkılar söylendi. Herkes kolkola, herkes abi kardeş, herkes heyecanlı maçı izledi. Maç bitti… Skormu? bilmiyorum ki. Uyandığımda skoru hatırlayamadım. Ne önemi vardı ki zaten, bu kadar güzellikten sonra skorun? Dönüş yolu başlamıştı ve ben artık herşeyin farkındaydım. Buradaki binlerce insan şehrinin ismini taşıyan arması uğruna yollara dökülmüş, birlik olmuş ve kenetlenmişti… Yolculuk saatler sürdü ve uyandığımda tüylerim diken diken olmuştu… Allah herkese böyle rüya görmeyi nasip etmez, Allah inşallah bana ve Bandırmalılara böyle rüyaları tekrar tekrar görmeyi nasip eder. Allaha şükür ve sebep olanlara bir teşekkür borçluyum. Allahıma şükürler olsun bize böyle güzellikleri yaşamayı nasip ettiği için, emeği geçen herkesede binlerce kez teşekkürler bize bu sevinçleri bu gururu yaşatmaya vesile oldukları için.

Ahmet Maniş – Yazolur.Com

Antalyaya son 80 KM

Taraftarımız Bandırmadan Ayrılıyor

Sagopa Kajmer Nereden Geldi Nereye Gidiyor?

AhMeTMnS — Wed, 04 May 2011 16:37:10 +0000

Türkiye’de rap müziğin sevilen, takip edilen ve örnek alınan sesi Sagopa Kajmer, sevildiğini, takip edildiğini ve örnek alındığını bildiği için bu avantajı nasıl lehine çevireceğini şaşırdı. Sagopa Kajmer kod adlı Yunus Özyavuz yaptığı müziğe ilk önce çok sert ve ağır küfürler ile başladı ki bunu kendiside inkar etmiyor ve zaten o şarkıları halen internette dolaşmakta. Daha sonra ise benim tahminimce şarkılarına özlü söz yazabilmek için tasavvufi eserler okumaya başladı. Okuduğu bu eserlerden etkilendi. Çünkü tasavvuf gerçekten engin denizler gibi derin ve çekicidir. Anlayarak okuduğunuzda sizi içerisine öyle bir çeker ki, ister istemez etkilenirsiniz ve bu kişiliğinize hayatınızada etki eder. Sagopa Kajmer’dede bu böyle oldu. Evet buraya kadar herşey doğal ve güzel. Ancak Sagopa Kajmer bu okuduklarından tasavvuf dünyasının o huzur veren çekiciliğinden öyle etkilendi ki zamanla şarkı sözleride bu değişime ayak uydurmaya başladı. Evet Sagopa Kajmer’in müziği olgunlaşmaya başlamıştı artık. Ancak Sagopa Kajmer müziğindeki bu olumlu gelişmelerle yetinmeyerek haddi olmadan kendini dinleyenleride tasavvufa yönlendirmeye çalıştı. Çeşitli tarikatların içerisine girdi. Bu aşamada bir yazı daha yazmış ve kendisini eleştirmiştim, bir müzik adamının bu gibi olayları göz önünde yaşamasının yanlışlığından söz etmiştim. Evet yanlıştı çünkü bu olayları göz önünde yaşamak reklam kokan hareketlerden başka bir şekilde tanımlanamazdı. Maneviyat insanın ruhundadır, astral temizliği başka insanlarla paylaşamaz sadece iç dünyanızda yaşarsınız. Allaha kendinizi yakın hissedersiniz, dua ederken sanki bir inisiyasyon içerisinde gibi hissedersiniz. Ancak siz bir müzik adamıysanız yazılarınıza “Es selamun aleykum ve rahmetullahi ve berekatuhu” diye başlayamazsınız. Eğer yazıya bu şekilde başlıyorsanız bu sizin egonuzun zayıflığını ortaya koyar. Siz tasavvufu kendiniz için yaparken aynı zamanda insanlara gösterirseniz sizi takdir etmelerini beklediğiniz gerçeği ortaya çıkar. Bu sizin renginizi belli eder ve evrensel bir iş yapan kişiler bu konularda rengini belli etme lüksüne sahip değillerdir. Sagopa Kajmer bir süre bu tarzda devam etti, ben dahil çok sıkı dinleyicilerinde kendisine karşı antipati oluştu. Dinleyici kitlesi küçüldü, dinleyicilerinin yaş ortalaması küçüldü. Ancak Sagopa Kajmer web sitesinde yazdığı son yazıda, tarikatların içerisine girdiği için, hocalarla birlikte anıldığı için kısacası dini işine alet ettiği için pişman olduğu sonucunu çıkardığım bir yazı yazdı. Zaten televizyon kanallarına çıkarak, namaz kılmayanlara aptal diyen, meditasyon yapanlara yobaz diyen bir müzisyene saygıyı sadece çocuklar gösterir. Bunu sanırım kendiside anladı. Bu arada sevgili Yunus meditasyon denilen şey senin tabir ettiğin gibi buda heykeline tapmaktan ibaret olan bir şey değildir. Namaz kılmakta bir meditasyondur, dua etmekte bir meditasyondur. Peygamber efendimizde bir meditasyon şekli ile inisiye olarak kendine gönderilen vahiyleri almıştır. Meditasyon tasavvuftada vardır. Meditasyon işlemi beyni rahatlatmak için bazı tekniklerin kullanılmasıdır. Dediğin gibi bunu abartanlar saçma sapan şekilde yapanlarda var. Ancak senin meditasyon yapanlara yobaz deme namaz kılmayanlara hakaret etme hakkın yok. Ben seni, senin için bu yazıyı yazacak kadar önemsemişsem bil ki sadece müziğine saygımdan, sanatçı kişiliğindendir. Çünkü halen severek dinlediğim bir çok şarkın var. Hepsi için Allah razı olsun.

Gerçeküstü Bir Sevginin Sürrealist Ressamlarıyız

AhMeTMnS — Sat, 26 Mar 2011 07:12:05 +0000

Sevmenin Sürrealizm’in bir parçası olduğunu yeni anladım. Sürrealist olmadan sıradan bir sevgi yarım kalıyor, kendini tamamlayamadan anılarda kayboluyor. Gerçeküstü (sürrealist) düşüncelerle sevmek bir sanat. Böyle bir sevgiyi yaratabilmek, sürdürebilmek, yaşayabilmek sanat eseri. Bende bir sanatçıyım ozaman, bu tablonun ressamıyım. Kimi zaman dev bir beden oldum sevgim ayaklarımın hizasında kaldı. Kimi zaman dev bir beden olarak buldum sevgimi karşımda, dizlerini yumruklayabilmek için zıpladım ama ulaşamadım. Ama hep gerçekliğin üst sınırlarını zorladı sevgim, aslında gerçek olanları, gerçeküstü (sürrealist) doğrularımla yendim. Zamanla anladım ki hiç bir gerçek, gerçek sevgi kadar gerçek değilmiş. Anladım ki en gerçek gerçek sürrealist bir sevgiymiş. Aslolan anlaşılabilmekmiş, gerçeküstü bir sevginin, herkesi herşeyi nasıl yenebileceğine inanmakmış. Sürrealist bir sevgi aslında, önümüze koyulan ve inandırılmak için dayatılan gerçeklerin antijeniymiş. (dışarıdan dayatılan mikroplara karşı oluşturulan savunma sistemi). Şimdi düşünmek lazım. Realizm mi daha gerçek yoksa Sürrealizmmi? Realist olup dayatılan gerçeklere boyun eğmekmi sizin kaderiniz yoksa sürrealist olup kendi sorunlarınıza kendi bağışıklık sisteminizi yaratıp size dayatılan ancak istemediğiniz gerçeklere savaş açmakmı? En açık ifadeyle başkalarının doğrularıyla yaşamakmı sizin kaderiniz? yoksa kendi doğrularınızla mutluluğu bulmakmı? Benim seçimim belli ben kendimin Salvador Dali’siyim.

Şimdi özlemek zamanı delice

AhMeTMnS — Fri, 18 Mar 2011 22:35:33 +0000

Güneş batardı ayaklarımızın dibinde ve denize karşı haykırırdık imkansız sevgimizi her gece. Koskoca şehire sessizlik çökerdi ansızın biz birbirimizi dinlerdik sadece. Sevgimize martılar ağlardı hergece, biz sımsıkı tutardık ellerimizi gizlice. Şehrin en üstüne çıkar insanlara yukarıdan bakardık, inadına el sallardık herkese. Sıkmazdı bizi hergün gidilen aynı yollar birbirimize bir kere gülünce. En cesur bizdik aslında araya başkaları girince. Sen ağlardın, ağladıkça ağlardın mertçe. Ben gösteremezdim üzüntümü ama içimde kopardı en büyük zelzele. Umudumuzu kaybetmezdik yinede, yayılırdık sere serpe çimlere birbirimizi izlerdik el ele. Bazen yağmur yağardı bizi korurdu aynı şemsiye. Bazen kar yağardı çocuklaşırdık kol kola düşerdik yerlere. Cesaretimiz vardı kör gözlerle sevmeye. Birbirimize dokunmaya kıyamadan sevişirdik saatlerce. Bizim için çıkardı ağzımızdan her hece.Dünya bizim için dönerdi sadece. Yan yanayken bile özlerdik birbirimizi, özlemek artık ne kadar hüzünlü bir kelime. Şimdi özlemek zamanı delice…

İletişim

AhMeTMnS — Tue, 15 Mar 2011 17:13:44 +0000

Bana mesaj göndermek isteyenler lütfen yazılara yorum olarak göndermesin. Yazıların altından bana gönderdiğiniz mesajlar hem alakasız oluyor hemde gizlilik korunmuyor. BURAYA tıklayarak mesajınızı gönderirseniz mesajınız bana ulaşacaktır. Hemde kişisel bilgileriniz gizli kalmış olur.

Kim Masum?

AhMeTMnS — Mon, 14 Mar 2011 19:49:41 +0000

Hiç bir piçin ailesine küfür etmeyenler masum, tahrik etmediğini savunan kendi yalanında boğulur, başvurduğunuz başka yollar taş koyduğunuz yolların,kapandı zannettiniz hep ben her zaman sollarım, bir şerefi olsa düşmanın konuşmaz gayri yetse gücü, benimse sözlerimde yatar öcüm, siz devenin hörgücü değil cehennemin dibinde köysünüz. Gönlünüzde göz yok siz zaten doğuştan körsünüz. Siz yaşarken öldünüz zaten yok tutan matemi. En günahkar halisiniz Havva ile Adem’in. Üç kuruşa namusun temizlenmicek nafile. Kafilem çıkarsa yola tokat vurur kafire. Herbirimize rütbe konsa ancak torunum olursun, Sırf sorun yaratmak işin yolunu zor bulursun, bu son durum benim uçupta konduğum ilk pislik değil. Yolun sonu toprak ama kim hak eder cenneti.Bir damla mürekkep ile saltanat gömen elçiyim. Zeval verenlerin gittiği yolların tam tersiyim.Kabul ettim suçu çünkü siz sahte ben gerçeğim. Herkesin elinde gezen o bayrağı diken terziyim. Rüzgarımla yelken aldı gemin. Emin ol ki farkların farkında herkes yanlış adama kinin senin. Düşmanın ben değilim kızım, sen çok kolay zannettin bu işi yalandır. Senden korkan hayvanoğlu hayvandır, ben değil bunu isteyen hep sendin kin besleyen, hiçbir zaman üstün değildin hep bendim seni gizleyen, hep ben duymam sanarsın hiç görmüyorum zannedersin. Senin kampından çıkanlarsa anca gider frensiz. Amcam bilir doğru yol benim dergahım bellidir. Hiçbir bok bildiğiniz yok, sizin düz dediğiniz eğridir. Dümdüz bir yol görmedim henüz yollar biraz beklesin. Ben halen yokuştayım isyan etmem gerek ya nasip. Daha basit bir değişi yok bunun tüm gelişi güzel düzenler bozuktur. Yok olmaya yüz tutar hep ilk binenler. Son gülen iyi güler derler belki doğru. Dar ağacının başında yalandan ağlarmış zaten ipi çekenler. Bazen ben güneşten önce, güneş benden sonra doğar. Ben batarsam kimse batmaz güneş batar gece dolar. Gönlümdeki dünyam dışardan büyük demiştim. Karanlıklardır yerim zira aydınlıksa seni boğar. Yeni doğan üniteleri var, yeni ölene ise mezarlıklar var. Göremeyene fayda gelmez yolunu bulamayanlardan, oyunu yanlış oynayıp sonradan kaybolanlar, oyunu yanlış verip sonradan ağlayanlar var kumarda. Halen bir hiçim ben adım her kitapta yazsa bile. Doymaz senin gözün sana dünyayı verseler de. Ahmet gibi olmak istersin içine almaktan korkan fahişe. Hiçkimsenin umrunda değilsin gel iyice gir gölgeme. Tüfek vermek gençlere yürek vermekten kolaydır. Zaten it köpek dolmuş heryer yumruk atmak olay mı? Bir bilene sorarsın birbirine geçmiş alem. Ağzınla kuş tutsan bile unutulmak kuraldır.

Sendemi Brütüs?

AhMeTMnS — Sat, 12 Mar 2011 02:26:52 +0000

Ben yazdıklarımın sadece benim duygularımdan ibaret olmasına ve kendi ilgi alanlarım çerçevesinin dışına çıkmamasını sağlamaya çalışıyorum.Bence doğru olanda bu. Sosyal paylaşım sitelerine ve kişisel bazı bloglara bakıyorum ve yazılanlar gerçekten çok ironik. İnsanlar sadece entellektüel görünebilmek için subjektif bakış açıları üretip sağa sola laf atmayı eleştiri sanıyorlar. Olduğu gibi görünmekten uzak bir toplum bana vahim geliyor. Eleştiri adı altında bilgisizce, kulaktan dolma bilgilerle yazılan yazılar ne yazana nede okuyana hiç birşey katmıyor. Bu yazıların sahipleri, yazılarının konularını başkalarının düşüncelerinden ilham alarak kendi egolarını tatmin etmek üzere modifiye edip ortaya koyuyorlar. Eleştiri yaptıklarını düşünen bu insanların eleştiri kelimesinin tam olarak neyi ifade ettiğini bildiklerini düşünmüyorum. Köyünden dışarıya çıkmayan ve etrafı bir ideolojiye sabit olan, kitap bile okumaktan aciz, sadece taraflı televizyon yayınlarını izleyip kendini dolduran insanlar sosyal paylaşım sitelerinde ona buna saldırıyorlar.Eğitim diyorum avazım çıktığı kadar bunu söylüyorum. Okumak diyorum araştırmak diyorum düşünmek diyorum. Okuyacaksınız, araştıracaksınız, gözlemleyeceksiniz ve düşünüp karar vereceksiniz. Bunları yapmadan eleştiri yapmaya niyetlenmeyin. Ben bu yazıyı buraya yazıyorum iki gün sonra başka yerlerde bu yazımın kelimeleri değiştirilmiş bir şekilde başka yerlerde olacağınada eminim. İnsanlar ilgi çekmenin en kolay yolunu bulmuş, popüler olan, gündemde olan piyasası olan herşeye laf atarak popüleriteden kendilerine pay çıkarmaya çalışıyorlar. Görüyorum ki herkes siyasetçi olmuş. İbret-i Siyaset isimli yazıma mutlaka göz atın. Siyasetin kendimce tanımını orada verdim. Herkesin sadece 1 oy kullanma hakkı var, lütfen dolduruşa gelmeden düşüncelerinize en uygun yere oyunuzu verin ama asla ulaşamayacağınız insanlara eleştiride bulunmayın. Başbakan eliyle tavuk yemiş, Kılıçdaroğlu matematik işlemini yanlış yapmış, Bahçeli saçmalamış v.s. Biz zaten adam gibi bir siyasetçi yetiştiremeyen bir toplumun çocuklarıyız, bırakın bunları boşa kürek sallamayı madem memnun değilsiniz geliştirin kendinizi siz siyasetçi olun. Sitenin siyaset bölümündeki yazılarımada lütfen bi göz atın. Biliyorum ki biz okumayı sevmeyen bir toplumuz, kimin ne dediğini anlamaya çalışmaktan çok, onun ne dediğine önem veriyoruz. İşte bu yüzden benim bu yazıda ne anlatmak istediğimi öğrenmek bile istemeyeceksiniz ama bir gün uygun ortam olursa bu yazdıklarım için beni eleştirme hakkını kendinizde bulacaksınız. İspatı çok kolay. Ben eminim ki bu yazıyı okuyanların 100′de 90 ı yazının bu bölümlerine kadar sabredip okumayacak. Yukarıda yazının okunma sayısı yazıyor, eğer yazıyı hala okuyorsanız aşağıya ufak bir yorum yapın, kaç kişi yazıya başlamış sonunu getirmemiş, kaç kişi sonuna kadar okumuş karşılaştırma fırsatım olsun. Çıkacak sonuç yazımda ne kadar haklı olduğumu ispatlayacak.

Umutsuz Günlerimize Bir Güneş Doğar Elbet

AhMeTMnS — Thu, 10 Mar 2011 20:00:26 +0000

Ağlama, bu günler gelirde geçer bebeğim ağlama, bu dertler elbet biter bebeğim. Umutsuz günlerimize bir güneş doğar elbet. Ben yandım, sen yanma allah aşkına. İki damla gözyaşımla satıldım pazarlarda,kırdılar yüreğimi, kırdılar azarlarla, sürgünlere yolladılar sabah dörtte yağmurlarla, ben yandım, sen yanma allah aşkına…